بررسی بازی Assassin’s Creed: Black Flag Resynced

سال ۲۰۱۳ بود که برای اولین بار با شخصیتی به نام ادوارد کنوی آشنا شدیم. شخصیتی که به عنوان پروتاگونیست چهارمین بازی شماره‌دار از مجموعه بازی‌های Assassin’s Creed معرفی شد. اهمیت نسخه Black Flag به موارد متفاوت و زیادی برمی‌گردد. مثلا به اینکه آخرین نسخه سری بود که عددی را در انتهای عنوان خود یدک می‌کشید یا آخرین نسخه‌ی اصلی که برای کنسول‌های نسل هفتم منتشر شد و… ولی برای من و در زمان تجربه نسخه بازسازی شده آن -که اصلا انتشار آن، بهانه نوشتن این متن است- بیشتر از همه این موضوع یادآوری شد که ‌Black Flag اولین نسخه از این سری بود که متهم به «اساسین نبودن» شد.

در ادامه بررسی، همراه پیکسل آرتس باشید.

بعد از انتشار نسخه Origins و تغییر مسیر مجموعه به داشتن عناصر نقش‌آفرینی بیشتر، عده‌ای از طرفداران قدیمی‌تر مجموعه Assassin’s Creed مدعی بودند که بازی‌های جدید از هویت همیشگی سری فاصله گرفته و حالا به بازی دیگری تبدیل شده که دیگر نمی‌توان آن را Assassin’s Creed نامید. با همین تغییر مسیر، نه تنها اتهام «اساسین نبودن» از پیشانی نسخه Black Flag پاک شد، بلکه این بازی به یکی از محبوب‌ترین نسخه‌های کل فرانچایز تبدیل شد. نسخه‌ای که با ویژگی‌های منحصربه‌فرد، داستان متفاوت و تغییرات خود موفق شد جامعه هواداری منحصربه‌فردی برای خود بسازد.

حالا بعد از ۱۳ سال، یوبی‌سافت به سراغ بازسازی Black Flag رفته تا یک بار دیگر ما را به امواج دریای کارائیب ببرد و داستان ادوارد کنوی را به شکلی مدرن‌تر روایت کند.

در بررسی بازی‌هایی که عنوان ریمستر یا ریمیک را با خود یدک می‌کشند، بررسی مجدد داستان، روایت، شخصیت‌پردازی یا حتی موسیقی، کاری بی‌فایده است چرا که تغییرات در بخش‌هایی دیگر رخ می‌دهد. ولی در مورد Resynced قضیه کمی متفاوت است. 

تیم توسعه‌دهنده Resynced به طور کامل بخش‌های مربوط به زمان حال را حذف کرده‌اند. دیگر خبری از دیالوگ‌های طولانی، پازل‌های خسته کننده و حرکت کند در محیط‌های زمان حال نیست و همه داستان مربوط به آن بخش، تبدیل به یک کات سین و چند مرحله پلتفرمر شده است که البته این مراحل هم خسته‌کننده از آب درآمده‌اند و به شدت ریتم بازی را از بین می‌برند. 

یکی دیگر از مواردی که در نسخه بازسازی شده به Black Flag اضافه شده، مراحلی است که برای استخدام افسرهای کشتی خود پشت سر می‌گذارید. در نقشه بازی تعدادی ماموریت وجود دارد که با انجام دادن آن‌ها می‌توانید افسرهای جدیدی برای کشتی خود، یعنی Jackdaw استخدام کنید. هر کدام از این افسرها ویژگی خاصی را با خود به همراه دارند که در طول بازی و به ویژه در نبردهای دریایی خودشان را نشان می‌دهند و این مراحل را می‌توان جزو بخش‌های خوبی دانست که به این نسخه اضافه شده‌اند و قبلا وجود نداشته‌اند.

در بحث محتوا، نکته‌ی دیگری برای اشاره وجود ندارد. ابعاد نقشه همان است. مراحل فرعی موجود در بازی همان است که در سال ۲۰۱۳ بود، قاب‌بندی و کارگردانی کات‌سین‌های بازی همانی است که قبل‌تر دیده بودیم و نکته جالب این است که این حجم از محتوا حتی برای یک بازی ۲۰۲۶ هم مناسب است. ممکن است به تکراری بودن ساختار مراحل فرعی خرده بگیریم که دقیقا شبیه نسخه ۲۰۱۳ است ولی از نظر تعداد و حجم محتوا، هنوز هم توان رقابت با بازی‌های روز را دارد.

بیشترین تغییر اما در بخش گرافیک و گیم‌پلی ایجاد شده است که خود گیم‌پلی را می‌توان به دو بخش خشکی و دریا تقسیم کرد.

سیستم‌ها و مکانیک‌های بخش دریانوردی کم‌ترین میزان تغییر را داشته است. سیستم دریانوردی بازی از همان سال ۲۰۱۳ چنان خوب طراحی شده بود که با کمترین میزان تغییر و تنها با ایجاد بهبودهایی به نسخه بازسازی شده راه یافته است. همچنان دقت به شدت و جهت باد برای سهولت در دریانوردی امری مهم است و حالا باید به طوفان‌هایی که به شکل تصادفی ایجاد می‌شوند هم دقت کنید. به کشتی‌های دیگر حمله و غارت می‌کنید یا حتی ناوگان خود را گسترش می‌دهید. همه این ویژگی‌ها دوباره در بازی Assassin’s Creed Black Flag: Resynced وجود دارند و برخی از آن‌ها -مثل همین ویژگی ساختن ناوگان کنوی- با منوها و سر و شکل به‌روزتری در دسترس هستند.

با جمع‌آوری منابع، کشتی خود را تقویت می‌کنید و سپس به سراغ اهداف بزرگ‌تر می‌روید. اهدافی مثل قلعه‌های ساحلی یا کشتی‌های بزرگ Man o War که شکست دادن آن‌ها جزو فعالیت‌های چالش برانگیز بازی خواهند بود.

البته این بخش خالی از ایراد هم نیست. مهم‌ترین مشکلی که در نبردهای دریایی ممکن است با آن مواجه شوید، عدم وجود نشان‌گر برای جهتی است که از آن سمت مورد حمله قرار گرفته‌اید. به طور مثال شما در حال مبارزه با یک قلعه دریایی هستید و متوجه می‌شوید بیشتر از میزانی که ضربه خورده‌اید، نوار سلامتی کشتی‌تان خالی شده است. با حرکت دوربین متوجه می‌شوید که چند کشتی دیگر به مبارزه اضافه شده‌اند و در حال حمله به شما هستند و بازی در این مورد چیزی به شما نگفته است.

بیشترین تغییرات گیم‌پلی بازی در بخش خشکی رقم خورده است. حالا ادوارد هم می‌تواند مثل نسخه‌های اخیر مجموعه به حالت نشسته حرکت کند تا راحت‌تر بتواند از دید دشمنان پنهان شود. این ویژگی باعث شده تا مراحل تعقیب کردن، استراق سمع و مخفی‌کاری بسیار بهتر از نسخه اصلی انجام شوند. مکانیک پنهان شدن میان گیاهان  حالا با همه بهبود‌های سال‌های اخیر در دسترس قرار گرفته است و مبارزات هم بیشتر از همیشه شبیه به نسخه‌های اخیر شده است. شباهتی که بیش از هر چیز یادآور نسخه Mirage است؛ با همه ایرادات آن.

در زمان تجربه Resynced تا زمانی که مراحل را به شکل مخفیانه جلو ببرید،‌ همه چیز تقریبا بی‌نقص اجرا می‌شود. طراحی محیط‌ها، رفتار دشمنان و… همگی به خوبی کار می‌کنند و چیزی بازیکن را آزار نمی‌دهد ولی به محض اینکه بازی وارد فاز درگیری مستقیم می‌شود، مشکلی که در مبارزات نسخه Mirage وجود داشت، اینجا هم پیدا می‌شوند.

در بازی غیر از مکانیک جاخالی دادن (Dodge) امکان Parry کردن اکثر ضربات دشمنان را هم دارید. ویژگی‌ای که در نسخه میراژ هم وجود داشت. در Black Flag: Resynced با همان مشکلی روبه‌رو هستیم که در میراژ هم روبه‌رو بودیم و آن هم خطا در محاسبه پنجره زمانی مناسب برای انجام پری بی‌نقص (Perfect Parry) است. همین مشکل و عدم زمان‌بندی درست باعث می‌شود که بازیکن در مبارزات ضربات زیادی را دریافت کند. در کنار این موضوع،‌ مشکل دیگری نیز وجود دارد و آن هم حمله دشمنانی است که بیرون از قاب هستند. بارها پیش می‌آید که دشمنی که در دید شما نیست و آماده دفاع در برابر ضربه او نیستید در بدترین زمان ممکن به شما حمله کند و همان ضربه نادیده باعث شکست شما در مبارزه شود.

مشکلاتی از این دست بارها باعث می‌شوند که یا قید مبارزه مستقیم را بزنید یا سعی کنید به سریع‌ترین شکل ممکن از شر دشمنان خلاص شوید و به سراغ ادامه بازی بروید. 

بخش دیگری که در گیم‌پلی بخش خشکی دچار بهبودهای خوبی شده، مکانیک‌های مربوط به پارکور است. سازندگان به خوبی موفق شده‌اند سیستم پارکور مدرن مجموعه را با برخی ویژگی‌های قدیمی ترکیب می‌کنند. برای مثال حالا می‌توانید مثل نسخه‌های کلاسیک Assassin’s Creed در حین بالا رفتن از دیوارها و بناها به طرفین یا پشت ادوارد پریده و خارج شوید، همین ویژگی به ظاهر ساده دست بازیکن را برای اجرای زنجیره‌های پارکور طولانی‌تر باز می‌گذارد. 

در انتهای این بخش باید اشاره کنم که سازندگان نسخه Resynced محتوای اضافه بیشتری هم تدارک دیده‌اند. حالا می‌توانید با آزادی بیشتری در دریا غواصی کنید و تقریبا هر جایی که دوست دارید در دریا شیرجه زده و دریا را کاوش کنید و جوایز بیشتری به دست بیاورید، به جزیره‌های جدید سرک بکشید و حتی بعد از پایان بخش داستانی، به سراغ فعالیت‌های جدیدی بروید که در این نسخه اضافه شده‌اند. وجود این محتوای جدید در کنار محتوایی که از قبل در دسترس بوده، Resynced را به یکی از پربارترین بازی‌های امسال تبدیل می‌کند.

بخش مهم دیگر در هر بازسازی، بخش‌های بصری آن عنوان است. بازی Assassin’s Creed Black Flag Resynced از آخرین نسخه موتور Anvil استفاده می‌کند که بازی Assassin’s Creed: Shadows هم بر پایه همین موتور توسعه پیدا کرده بود. به همین دلیل شباهت‌های زیادی در منوهای بازی دیده می‌شود. از منوی سلاح‌ها گرفته تا نواری که میزان اختفای شما را نشان می‌دهد.

به همین نسبت،‌ بازی از نظر بصری، عنوانی مدرن و چشم‌نواز است. دریای کارائیب و جزایر ریز و درشت آن از همیشه پرجزئیات‌تر هستند. قدم زدن در شهرهایی مثل هاوانا یا مناطق جنگلی که همگی به زیبایی طراحی شده‌اند،‌ گرافیک به‌روز و جذاب بازی را به رخ می‌کشند. 

بازی روی کنسول‌های خانگی از دو حالت گرافیکی با نام‌های Fidelity و Performance پشتیبانی می‌کند که اولی با تمرکز بر اجرای بازی با Ray Tracing بیشتر اما نرخ فریم ۳۰ طراحی شده و دومی با Ray Tracing محدودتر و نرخ فریم ۶۰. البته اگر به رایانه شخصی قدرتمند یا PlayStation 5 Pro دسترسی دارید،‌ می‌توانید بدون این محدودیت‌ها به تجربه بازی پرداخته و از حداکثر Ray Tracing و نرخ فریم ۶۰ (برای PS5 Pro) لذت ببرید.

در نظر داشته باشید که هنوز باگ‌ها و مشکلات فنی محدودی در بازی وجود دارد که با انتشار آپدیت روز نخست عرضه به سادگی قابل رفع هستند.

در نهایت بازی Assassin’s Creed: Black Flag Resynced یک عنوان دوست داشتنی و قابل احترام است. عنوانی که تلاش کرده تا یکی از بهترین تجربه‌های مجموعه بزرگ Assassin’s Creed را به نسل جدید بیاورد تا هم بازیکنانی مثل من بتوانند با شخصیت‌ها و خاطرات دوست‌داشتنی خودشان تجدید دیدار کنند و هم بازیکنان جدیدتر این فرصت را داشته باشند تا ساعت‌ها دریانوردی در آب‌های کارائیب را مطابق استانداردهای نسل جدید بازی‌ها تجربه کنند. پس اگر شما هم ۱۳ سال پیش معتقد بوده‌اید که داستان اساسین شدن ادوارد و دریانوردی‌اش، به دور از هویت یک بازی Assassin’s Creed بوده است،‌ بهتر است یک بار دیگر به سراغ این بازی بروید تا به خودتان یادآوری شود که بازی‌های Assassin’s Creed هرگز در مورد تیغ پنهان زیر دست یا ردای سفید بلند نبوده است؛ در مورد تاریخ و آزادی بوده است و چه افرادی را آزادتر از دزدان دریایی کارائیب سراغ دارید؟