فرنچایز Company of Heroes همواره مترادف با نبردهای استراتژیکِ عمیق، مدیریت دقیق منابع، استفاده از سنگرها و تخریب‌پذیری واقع‌گرایانه در جنگ جهانی دوم بوده است. تجربه‌ای که در آن پیروزی نه با کلیک‌های سریع، بلکه با نقشه‌های حساب‌شده و تاکتیک‌های هوشمندانه به دست می‌آید. اما استودیوی سازنده با معرفی Company of Heroes 3: Final Stand، تصمیم گرفته تا از این فرمول کلاسیک فاصله بگیرد و شانس خود را در بازار پرطرفدارِ عناوین «روگ‌لایت» (Roguelite) و «دفاع در برابر امواج دشمن» (Wave-Defense) امتحان کند. این نسخه به عنوان یک تجربه‌ی کاملاً مستقل (Standalone) عرضه شده است؛ به این معنا که برای تجربه‌ی آن نیازی به داشتن نسخه اصلی Company of Heroes 3 ندارید.
روی کاغذ، ترکیب مکانیزم‌های تیراندازی و فیزیکِ درخشانِ این سری با ساختار پرسرعت و اعتیادآورِ روگ‌لایت، ایده‌ای هیجان‌انگیز به نظر می‌رسد. شما باید با ساخت دفاعی چندلایه، در برابر ۱۲ موج فزاینده از دشمنان مقاومت کنید. اما متأسفانه، Final Stand در عمل بیشتر شبیه به یک مادِ (Mod) غیررسمی یا یک بخشِ فرعیِ حذف‌شده از بازی اصلی است که به اشتباه به عنوان یک محصول مستقل روانه بازار شده است. در وب‌سایت پیکسل آرتس، لباس رزم بر تن کرده و به دل این سنگرهای تصادفی زده‌ایم تا ببینیم چرا این «آخرین ایستادگی»، خیلی زودتر از آنچه انتظار می‌رفت، در هم می‌شکند.
گیم‌پلی و مکانیک‌های روگ‌لایت؛ وقتی شانس جایگزین استراتژی می‌شود
هسته اصلی گیم‌پلی Final Stand بر مقاومت استوار است. شما یکی از ۴ جناحِ کلاسیک بازی (نیروهای آمریکایی، ورماخت، نیروهای بریتانیایی یا آفریکاکورپس) را انتخاب می‌کنید و وارد میدان نبرد می‌شوید. هدف بقا در برابر ۱۲ موج (Wave) از حملات دشمن است. پس از پایان هر موج، بازی به شما اجازه می‌دهد تا از میان واحدها (Units) و قابلیت‌های تصادفی، یکی را برای ارتقای ارتش خود انتخاب کنید.
مشکل بنیادین بازی دقیقاً از همین سیستم تصادفی (RNG) آغاز می‌شود. در یک بازی استراتژی هم‌زمان (RTS)، بازیکنان برای مقابله با تانک‌های دشمن، نیاز به ساخت واحدهای ضدتانک دارند. اما در Final Stand، اگر سیستم روگ‌لایت در میان گزینه‌های تصادفیِ خود سلاح ضدتانک را به شما پیشنهاد ندهد، شما عملاً در موج بعدی قلع‌وقمع خواهید شد! این وابستگی شدید به شانس، عمق تاکتیکی و برنامه‌ریزی را که امضای سری CoH است، کاملاً از بین برده و جای آن را به یک لاتاریِ ناامیدکننده داده است.
محتوا و نقشه‌ها؛ فقرِ شدید در خط مقدم
یک بازی روگ‌لایت برای زنده ماندن نیازمند ارزش تکرارِ بالا و تنوع محیطی است. اما Final Stand تنها با ۵ نقشه (Battleground) عرضه شده است. تجربه ۱۲ موج دفاعی در این ۵ نقشه، خیلی زود رنگ تکرار به خود می‌گیرد. شما پس از چند ساعت متوجه می‌شوید که در حال انجام یک کار ثابت در محیط‌هایی کاملاً آشنا هستید و هیچ غافلگیریِ جدیدی در طراحی مراحل وجود ندارد.
حتی وجود ۱۸ رویداد پویای داخل بازی (Dynamic in-game events) نیز نمی‌تواند این فقر محتوایی را بپوشاند. این رویدادها معمولاً به تغییرات ساده‌ای مانند بارش باران یا حملات توپخانه‌ایِ موقت محدود می‌شوند و تأثیر شگرفی روی روند کلیِ دفاع شما نمی‌گذارند. همچنین، بازی دارای ۳۶ واحد باس‌فایت (Boss units) است. حضور باس‌ها با قابلیت‌های ویژه در یک محیط جنگ جهانی دوم، به شدت آرکید و غیرواقع‌گرایانه احساس می‌شود و تناسبی با لحن جدی و تاریخیِ این فرنچایز ندارد.
بخش چندنفره و پیشرفت متا؛ یک ارتش دو نفره!
یکی از عجیب‌ترین تصمیمات سازندگان، محدود کردن بخش چندنفره (Co-op) به تنها ۲ بازیکن است. حالت‌های دفاع در برابر امواج (Horde Modes) همواره با حضور ۴ بازیکن به اوج هرج‌ومرج و لذت می‌رسند. محدود کردن این تجربه به یک تیم دو نفره در نقشه‌هایی که برای درگیری‌های وسیع طراحی شده‌اند، یک فرصت‌سوزیِ آشکار است و باعث می‌شود بازی خیلی زودتر از حد معمول خسته‌کننده شود.
در بخش پیشرفت دائمی (Meta-progression)، بازی دارای درخت‌های مهارت (Progression trees) برای هر یک از ۴ جناح است. شما با بازی کردن و شکست خوردن، امتیازاتی جمع‌آوری می‌کنید که به صورت دائمی ارتش شما را برای دورهای بعدی (Runs) قوی‌تر می‌کند. اگرچه این سیستم باعث ایجاد انگیزه برای تکرار بازی (Grind) می‌شود، اما ارتقاها بیشتر شامل تغییرات عددی (افزایش ۵ درصدیِ میزان سلامتی یا آسیب) هستند و تغییر ملموس و معناداری در سبک بازی (Playstyle) شما ایجاد نمی‌‌کنند.
فرجام نبرد در سنگرهای خالی
بازی Company of Heroes 3: Final Stand اثری است که هویت خود را گم کرده است. این عنوان نه عمق و غنای استراتژیکِ نسخه‌های اصلیِ CoH را دارد و نه تنوع و پویاییِ یک بازیِ روگ‌لایتِ استاندارد را ارائه می‌دهد. ترکیب ناموزون شانس با استراتژی، کمبود شدید محتوا (تنها ۵ نقشه) و محدودیت آزاردهنده‌ی Co-op دو نفره، این بازی را به اثری فرسایشی تبدیل کرده است. این محتوا می‌توانست به عنوان یک آپدیتِ رایگان یا یک DLC ارزان‌قیمت برای Company of Heroes 3 بسیار جذاب و قابل‌قبول باشد، اما عرضه آن به عنوان یک بازیِ کاملاً مستقل (Standalone)، تصمیمی غیرمنطقی است که به هیچ‌وجه ارزش وقت و هزینه‌ی طرفداران استراتژی و روگ‌لایت را ندارد.
بازی Company of Heroes 3: Final Stand یک ایده جالب روی کاغذ است که در مرحله اجرا با شکست مواجه شده است. محدودیت نقشه‌ها، سیستم روگ‌لایتِ نامتوازن و بخش چندنفره‌ی محدود، آن را بیشتر به یک مادِ سطحی شبیه کرده است تا یک بازی مستقل. این عنوان برای طرفداران اصیل این سری، یک عقب‌گرد ناامیدکننده محسوب می‌شود.
حفظ هسته اصلی گان‌پلی، فیزیک و تخریب‌پذیری رضایت‌بخش سری CoH.
صداگذاری جدید و گویندگان (Announcer VO) که اتمسفر جنگ را به خوبی القا می‌کنند.
وجود ۸ سطح دشواری متفاوت که برای تازه‌واردها و حرفه‌ای‌ها قابل تنظیم است.
فقر شدید محتوا با تنها ۵ نقشه که به سرعت روند بازی را تکراری می‌سازد.
محدود بودن بخش Co-op به ۲ بازیکن (به جای استاندارد ۴ نفره در حالت‌های Horde).
ارتقاهای درخت مهارتِ (Meta-progression) خسته‌کننده که صرفاً بر پایه افزایش اعداد هستند.
حضور باس‌‌فایت‌های آرکید که با تم تاریخی جنگ جهانی دوم همخوانی ندارند.
