بررسی بازی Dynasty Warriors 9 Empires

شاید کمتر استودیویی را بتوان پیدا کرد که به اندازه «امگا فورس» (Omega Force) و شرکت «کویی تکمو» (Koei Tecmo) به یک فرمول خاص وفادار مانده باشد. سبک موسو (Musou) یا همان نبردهای یک در مقابل هزار نفر، سال‌هاست که با نام Dynasty Warriors گره خورده است. اما نسخه‌ی نهم این سری در سال ۲۰۱۸ یک فاجعه‌ی تمام‌عیار بود؛ تلاشی جاه‌طلبانه اما شکست‌خورده برای تزریق فرمول «جهان‌باز» (Open-World) به این مجموعه که نتیجه‌اش پیست‌های خالی، اسب‌سواری‌های طولانی و کلافه‌کننده، و افت فریم‌های شدید بود.

حالا پس از مدتی، سازندگان با بازی Dynasty Warriors 9 Empires تلاش کرده‌اند تا آن اشتباه بزرگ را جبران کنند. این بازی با حذف کامل آن نقشه‌ی بزرگ و بی‌روح، دوربین را دوباره به پادشاهی‌های کوچک، اتاق‌های فکر دیپلماتیک و میدان‌های نبرد فشرده برمی‌گرداند تا فرمول سنتی و محبوب خود را نجات دهد.

سیاست در سایه‌ی شمشیرها؛ بوروکراسی به سبک سه پادشاهی

بزرگترین تفاوت سری Empires با نسخه‌های اصلی، اضافه شدن لایه‌ی عمیق استراتژی کلان (Grand Strategy) به گیم‌پلی است. بازی دیگر یک روایت خطی از رمان حماسی «سه پادشاهی» نیست؛ بلکه شما خودتان تاریخ را می‌نویسید. شما می‌توانید بازی را در نقش یک امپراتور قدرتمند، یک ژنرال وفادار یا حتی یک چریک بی‌نام و نشان (Vagrant) آغاز کنید که به دنبال جمع کردن ارتشی از حامیان برای خود است.

بخش سیاسی بازی در اتاق‌های فکر و به صورت منومحور دنبال می‌شود. شما در هر فصل باید تصمیمات مهمی بگیرید: چقدر طلا به ارتش اختصاص دهید؟ آیا با پادشاهی همسایه ائتلاف کنید یا به آن‌ها شبیخون بزنید؟ چطور افسران و ژنرال‌های قدرتمندِ دشمن را متقاعد کنید که به جبهه‌ی شما بپیوندند؟ این بخش دیپلماسی و مدیریت داخلی، عمق بسیار خوبی به بازی بخشیده است. سیستم شخصی‌سازی کاراکترها (Edit Mode) که از بازی Nioh 2 الهام گرفته شده، فوق‌العاده قدرتمند است و به شما اجازه می‌دهد جنگجوی رویایی خود را با ریزترین جزئیات ظاهری و مکانیک‌های مبارزه‌ای خلق کنید و او را به تخت پادشاهی چین برسانید.

طوفان در پشت دروازه‌ها؛ تمرکز دوباره روی جنون موسو

وقتی شیپور جنگ نواخته می‌شود، تمام آن کارهای اداری و دیپلماتیک جای خود را به اکشن خالص و پر هرج‌ومرج موسو می‌دهند. خوشبختانه امگا فورس تمام آن اقیانوس خالی و خسته‌کننده‌ی جهان‌باز نسخه اصلی را دور ریخته و مسابقات را در قالب «محاصره‌ی قلعه‌ها» (Castle Sieges) بازتعریف کرده است.

نبردها به دو فاز کلی تقسیم می‌شوند: حمله یا دفاع. اگر مهاجم باشید، باید با تصرف پایگاه‌های منجنیق و برج‌های محاصره، راه خود را به داخل دژ اصلی باز کنید و در نهایت فرمانده‌ی دشمن را در یک دوئل حماسی شکست دهید. سیستم مبارزات نسخه‌ی نهم (State Combo System) که در بازی اصلی به دلیل افت فریم کارایی نداشت، اینجا در محیط‌های محدودترِ قلعه‌ها پتانسیل واقعی خود را نشان می‌دهد. زنجیره کردن ضربات، استفاده از جادوهای المانال (آتش، یخ و برق) و صادر کردن دستورات تاکتیکی به ژنرال‌های هم‌رزم در وسط میدان نبرد، حس قدرت و فرماندهیِ بی‌نظیری را به بازیکن منتقل می‌کند.

ترکش‌های به جا مانده از موتور کهنه

با وجود اینکه DW9 Empires یک قدم رو به جلوی بزرگ نسبت به نسخه‌ی قبل است، اما هنوز هم از بیماری‌های مزمن و قدیمی این فرنچایز رنج می‌برد. بزرگترین پاشنه آشیل بازی، بخش گرافیک فنی و بصری آن است. بازی روی کنسول‌های نسل جدید عملکرد بهتری دارد، اما موتور گرافیکی بازی به شدت پیر و فرسوده است. بافت‌های محیطی (Textures) بی‌کیفیت هستند، طراحی سربازان پیاده‌نظام به شدت تکراری است و در لحظاتی که افکت‌های جادویی و تعداد دشمنان در صفحه بیش از حد بالا می‌رود، بازی همچنان با افت فریم‌های ناگهانی دست‌وپنجه نرم می‌کند.

مشکل دیگر، تکراری شدن فرمول نبردها در طولانی‌مدت است. فرقی نمی‌کند که در حال دفاع از یک قلعه در شمال چین باشید یا حمله به دژی در جنوب؛ ساختار مکانیکی تمام مأموریت‌ها دقیقاً یکسان است: «تصرف پایگاه‌ها، باز کردن دروازه، کشتن فرمانده». نبود تنوع در مودهای جانبی یا پازل‌های تاکتیکی باعث می‌شود که پس از تمام کردن یک یا دو کمپین، بازی جذابیت اولیه‌ی خود را برای مخاطب عام از دست بدهد و صرفاً برای طرفداران هاردکور ملوینِ این سبک سرگرم‌کننده باقی بماند.

نتیجه‌گیری نهایی

بازی Dynasty Warriors 9 Empires یک عقب‌نشینی تاکتیکی موفق و محترم به سمت ریشه‌های اصیل این فرنچایز است. سازندگان با هوشمندی متوجه اشتباه خود در بخش جهان‌باز شدند و با تمرکز روی سیستم مدیریت سیاسی عمیق و نبردهای فشرده‌ی محاصره‌ی قلعه، اثری خلق کرده‌اند که می‌تواند طرفداران قدیمی را راضی کند. بازی به دلیل مشکلات فنی و تکراری شدن مکانیک‌ها تا یک شاهکار فاصله دارد، اما برای کسانی که عاشق تاریخ چین باستان، مدیریت پادشاهی و تکه‌تکه کردن هزاران دشمن به صورت همزمان هستند، یک گاراژ سرگرم‌کننده و جذاب خواهد بود.

حذف کامل نقشه جهان‌باز نسخه اصلی و تمرکز دوباره روی مبارزات فشرده، تاکتیکی و هیجان‌انگیز محاصره قلعه‌ها.
بخش مدیریت سیاسی، دیپلماسی و بوروکراسی عمیق که ارزش استراتژیک بالایی به چرخه‌ی گیم‌پلی داده است.
سیستم شخصی‌سازی کاراکترها (Edit Mode) فوق‌العاده پرجزئیات و قدرتمند با آزادی عمل بالا.
تنوع بالای افسران، سلاح‌ها و استراتژی‌های نظامی برای فتح چین.

گرافیک فنی کهنه، بافت‌های محیطی ضعیف و افت فریم در لحظات شلوغ نبرد.
تکراری و فرمولی شدن ساختار مبارزات و محاصره‌ها پس از چند ساعت بازی.
هوش مصنوعی سربازان معمولی همچنان بسیار ضعیف و شبیه به مترسک‌های متحرک است.



امتیاز بازی : 7 [خوب ]

تجربه یک بازی «خوب» حداقل انتظاری است که باید از یک بازی داشته باشیم، غیر از این است؟ دلایل مختلفی برای گرفتن این امتیاز وجود دارد. ممکن است بازی هیچگونه ایده تازه‌ای نداشته و تنها ایده‌های دیگر بازی‌ها را، هرچند خوب، باز استفاده می‌کند، گیم‌پلی تکراری و یا مشکلات فنی نیز می‌تواند از گونه مشکلاتی انگشت شماری باشد که این بازی با آن سر و کله می‌زند با این وجود بازی مخاطب خاص خود را خواهد داشت و در گوشه کنار دنیای خود چیز جذابی برای عرضه دارد/ به‌‌صورت کلی تجربه آن مفرح است.

خوب