پس از موفقیت بی‌نظیر بازسازی نسخه دوم، کپکام بلافاصله ما را با Resident Evil 3 Remake به خیابان‌های پرآشوب راکون سیتی بازگرداند. این نسخه همواره به دلیل شیفت کردن از ژانر وحشت بقا (Survival Horror) به سمت اکشنِ خالص‌تر، کوتاه بودن مدت زمان گیم‌پلی و حذف برخی لوکیشن‌های کلاسیک (مانند برج ساعت)، زیر سایه‌ی سنگینِ برادر بزرگ‌تر خود (RE2) قرار داشته است. اما همانند نسخه دوم، دلیل پرداختنِ مجددِ ما در وب‌سایت پیکسل آرتس به ماجراجوییِ جیل ولنتاین (Jill Valentine)، پایان یافتنِ کابوسِ «نسخه‌های ابری» (Cloud) روی سخت‌افزار نینتندو است.
کپکام بازی Resident Evil 3 را نیز به صورت کاملاً بومی (Native) برای کنسول نینتندو سوییچ ۲ پورت کرده است. از آنجایی که این نسخه ذاتاً بازی سریع‌تر، پرانفجارتر و شلوغ‌تری است، پورت کردن آن روی یک کنسول قابل‌حمل، چالش‌های فنیِ متفاوتی را می‌طلبد. در این بررسی، نگاهی می‌اندازیم به عملکرد این تعقیب و گریزِ هالیوودی روی سخت‌افزار جدید نینتندو تا ببینیم آیا سوییچ ۲ می‌تواند از پسِ هیولایی به نام «نمسیس» (Nemesis) برآید یا خیر.
گرافیک و عملکرد فنی؛ آتش و نئون در دستان شما
بازی Resident Evil 3 از نظر بصری، محیط‌های بسیار بازتر و شلوغ‌تری نسبت به راهروهای تنگ اداره پلیس در نسخه دوم دارد. خیابان‌های راکون سیتی پر از تابلوهای نئونی، ماشین‌های در حال سوختن و زامبی‌های سرگردان است. اجرای بومیِ این حجم از جزئیات روی سوییچ ۲ یک دستاورد فنیِ چشمگیر است.
به لطف معماریِ جدید این کنسول و تکنولوژی آپ‌اسکیلینگ (Upscaling)، جزئیات چهره‌ی جیل و کارلوس، بازتاب نور آتش روی آسفالت خیس و افکت‌های ذرات (Particles) به زیبایی هرچه‌تمام‌تر پردازش می‌شوند. با توجه به ریتم اکشنِ بازی و نیاز به جاخالی دادن‌های سریع (Dodge mechanic)، ثبات فریم‌ریت اهمیت حیاتی دارد. سوییچ ۲ موفق می‌شود در اکثر صحنه‌های شلوغ و درگیری‌های انفجاری با نمسیس، فریم‌ریتِ بسیار روان و پایداری را در حالت دستی (Handheld) ارائه دهد، هرچند که در برخی از کات‌سین‌های سینماییِ بسیار سنگین، ممکن است افت رزولوشنِ مقطعی برای حفظ فریم مشاهده شود.
کنترلرها و بازخورد حسی؛ غرش نمسیس در استخوان‌هایتان!
در حالی که در نسخه دوم، قدم‌های سنگین مستر ایکس شما را می‌ترساند، در نسخه سوم این سرعت، وحشی‌گری و غرش‌های نمسیس است که آدرنالین را بالا میبرد. سوییچ ۲ با استفاده از سیستم بازخورد حسی پیشرفته (Advanced Haptics) در کنترلرهای جدید خود، این تنش را به زیبایی به دستان شما منتقل می‌کند.
زمانی که نمسیس با یک پرشِ بلند درست جلوی پای جیل فرود می‌آید، موتورهای لرزشیِ کنترلر، ضربه‌ی برخورد او با زمین را با دقت بالایی شبیه‌سازی می‌کنند. اما درخشش اصلی سخت‌افزار جدید در هنگام کنترل شخصیت «کارلوس» (Carlos) و استفاده از مسلسل تهاجمیِ او (Assault Rifle) نمایان می‌شود. تریگرهای تطبیق‌پذیر (Adaptive Triggers) مقاومت و لگدِ مداومِ این سلاح اتوماتیک را به شکلی پیاده‌سازی کرده‌اند که شلیک به سیلِ زامبی‌ها در بیمارستان را به یکی از لذت‌بخش‌ترین بخش‌های اکشنِ بازی روی این کنسول تبدیل می‌کند.
ریتم سریع و حافظه SSD؛ مرگ پایان کار نیست
یکی از انتقاداتی که همیشه به RE3 Remake وارد بود، کوتاه بودن بخش داستانیِ آن است (حدود ۵ تا ۶ ساعت). اما در کمال تعجب، این نقطه ضعفِ قدیمی، به یک نقطه‌ی قوت برای تجربه‌ی روی کنسولِ دستی تبدیل شده است! ریتم تند و سینمایی بازی باعث می‌شود تا این عنوان به یک بلاک‌باسترِ اکشن و فشرده برای زمان‌هایی که در سفر یا خارج از خانه هستید تبدیل شود.
حافظه SSD در سوییچ ۲ نیز نقش پررنگی در این ریتم سریع ایفا می‌کند. مبارزات با نمسیس در درجات سختی بالا (مثل Inferno) نیازمند آزمون و خطای فراوان است. به لطف سرعت بارگذاری فوق‌سریع سوییچ ۲، پس از هر بار کشته شدن، در کمتر از چند ثانیه دوباره وارد میدان نبرد می‌شوید و جریان آدرنالین متوقف نمی‌گردد.
نتیجه‌گیری نهایی
نسخه نینتندو سوییچ ۲ بازی Resident Evil 3 یک پورت بومی و قدرتمند دیگر است که خط بطلانی بر استفاده از تکنولوژی کلاد (Cloud) برای بازی‌های تک‌نفره می‌کشد. اگرچه این بازی همچنان از مشکلاتی نظیر کوتاه بودنِ کمپین داستانی و حذف بخش‌هایی از نسخه اصلیِ سال ۱۹۹۹ رنج میبرد، اما تجربه کردنِ این اکشنِ نفس‌گیر و باکیفیت به صورت قابل‌حمل، لذت خاص خودش را دارد. گرافیک درخشانِ محیط‌های شهری، عملکرد روان در صحنه‌های شلوغ، بارگذاری‌های آنی و استفاده هوشمندانه از تریگرها در مبارزات اکشن، RE3 را به یک گزینه‌ی عالی برای نمایش قدرتِ سخت‌افزاری کنسول جدید نینتندو تبدیل کرده است. این بازی شاید یک شاهکار بی‌نقص در ژانر وحشت نباشد، اما یک سواریِ اکشن و هالیوودیِ بی‌نظیر است که حالا می‌توانید آن را در جیب خود حمل کنید.
