بررسی بازی Code Vein II

پنج سال از زمانی که استودیو باندای نامکو (Bandai Namco) با عرضه نسخه اول Code Vein سعی کرد فرمول موفق Dark Souls را با زیبایی‌شناسی انیمه‌ای و سیستم کلاس‌بندی منعطف ترکیب کند، می‌گذرد. نسخه اول با تمام ایراداتش، به لطف سیستم Blood Code و همراهان هوشمندش، جای پای خود را در دل هواداران سفت کرد. حالا Code Vein II از راه رسیده است؛ بازی‌ای که قرار بود بزرگتر، تاریک‌تر و تکامل‌یافته‌تر باشد. اما آیا این دنباله توانسته از زیر سایه بلند نسخه اول و البته غول‌هایی مثل Elden Ring قد علم کند؟ یا صرفاً یک «بیشتر از همان قبلی» (More of the same) با زرق‌وبرق بیشتر است؟

داستانی در محاصره کلیشه‌ها و خون

داستان Code Vein II مستقیماً پس از وقایع نسخه اول (با فرض پایان‌بندی خروج از قرنطینه) روایت می‌شود. دنیای بیرون از «Vein» آن بهشتی نبود که Revenant‌ها انتظارش را داشتند. حالا با دنیایی روبرو هستیم که توسط موجوداتی فراتر از Lostها تهدید می‌شود. شما بار دیگر در نقش یک خون‌آشام (Revenant) با قابلیت جذب قدرت‌های دیگران ظاهر می‌شوید.

نویسندگی بازی در بخش‌های ابتدایی بسیار امیدوارکننده است. تم‌های «هویت»، «انسانیت در حال زوال» و «بهای جاودانگی» با جدیت بیشتری دنبال می‌شوند. اما مشکل از جایی شروع می‌شود که بازی در تله‌ی همیشگی آثار انیمه‌ای باندای نامکو می‌افتد: دیالوگ‌های بیش از حد طولانی، اکسپوزیشن‌های (توضیحات داستانی) خسته‌کننده و شخصیت‌هایی که گاهی بیش از حد تک‌بعدی رفتار می‌کنند. با این حال، کات‌سین‌ها از نظر کارگردانی پیشرفت شگرفی داشته‌اند و نبردهای سینمایی بازی چشمان هر بیننده‌ای را خیره می‌کند.

گیم‌پلی: تکامل یا تکرار؟

هسته اصلی گیم‌پلی همچنان بر پایه همان مبارزات سخت‌گیرانه سولزلایک بنا شده است. سیستم Blood Code که اجازه می‌داد در لحظه کلاس خود را عوض کنید، بازگشته و این بار با عمق بیشتری همراه است. حالا شما می‌توانید توانایی‌های غیرفعال (Passives) را بین کدهای مختلف به شکل هوشمندانه‌تری ترکیب کنید که اجازه ساخت بیلد‌های (Builds) بسیار خلاقانه‌ای را می‌دهد.

سیستم مبارزات: ضربات سلاح‌ها حس سنگینی و برخورد (Impact) بهتری نسبت به نسخه اول دارند. تنوع سلاح‌ها، از شمشیرهای عظیم‌الجثه گرفته تا تفنگ‌های خون‌آشامی، بسیار بالاست. اما مشکلی که همچنان پابرجاست، «دقت ضربات» (Hitbox) است. در برخی نبردهای شلوغ، هنوز هم حس می‌کنید ضرباتی به شما برخورد می‌کند که طبق منطق بصری نباید می‌کرد.

همراهان (Partners): یکی از امضاهای این سری، داشتن یک همراه دائمی است. در Code Vein II، هوش مصنوعی همراهان بهبود یافته است. آن‌ها دیگر فقط یک گوشت دم توپ نیستند و در لحظات حساس با استفاده از قابلیت‌های ترکیبی (Communal Gifts)، جریان مبارزه را عوض می‌کنند. با این حال، وجود همراه باعث شده بالانس بازی به هم بخورد؛ بازی یا با همراه خیلی آسان است، یا بدون همراه (در حالت تک‌نفره) به شکلی ناعادلانه سخت و کلافه‌کننده می‌شود.

طراحی مرحله: عبور از فاجعه‌ی «کلیسای خون مقدس»

اگر نسخه اول را بازی کرده باشید، احتمالاً هنوز از طراحی مرحله «Cathedral of the Sacred Blood» کابوس می‌بینید. خوشبختانه تیم سازنده در نسخه دوم درس‌های زیادی گرفته است. مراحل حالا بازتر، عمودی‌تر و از نظر بصری متنوع‌تر هستند. از شهرهای مخروبه با معماری نئوگوتیک گرفته تا جنگل‌های کریستالی که نور را به شکلی خیره‌کننده بازتاب می‌دهند.

اما مشکل بزرگ اینجاست که بازی هنوز هم از «خالی بودن» رنج می‌برد. شما در محیط‌های بسیار بزرگی قدم می‌گذارید که به جز دشمنان پراکنده و آیتم‌های تکراری، فعالیت جانبی معناداری در آن‌ها وجود ندارد. برخلاف Elden Ring که هر گوشه‌اش رازی نهفته است، در Code Vein II اکتشاف (Exploration) پاداش درخوری ندارد و پس از مدتی حس می‌کنید فقط از نقطه A به B می‌روید تا کات‌سین بعدی را ببینید.

شخصی‌سازی: بهشت اوتاکوها

نمی‌توان از Code Vein حرف زد و به بخش ساخت شخصیت (Character Creator) اشاره نکرد. باندای نامکو در این بخش سنگ تمام گذاشته است. گزینه‌های شخصی‌سازی آنقدر زیاد و دقیق هستند که می‌توانید ساعت‌ها صرف ساختن قهرمان خود کنید. از کوچکترین جزئیات چشم‌ها گرفته تا لایه‌بندی لباس‌ها و اکسسوری‌ها، همه چیز در سطح بالایی قرار دارد. این بخش بدون شک بهترین در سبک خود است و باعث می‌شود بازیکن ارتباط عمیق‌تری با آواتار خود برقرار کند.

فنی و بصری: زیبایی در میان زشتی

از نظر گرافیکی، بازی با موتور Unreal Engine 5 ساخته شده و پیشرفت بافت‌ها و نورپردازی کاملاً مشهود است. افکت‌های خون و جادوهای Blood Veil بسیار پرجزئیات هستند. اما بهینه‌سازی بازی روی کنسول‌ها و حتی سیستم‌های قدرتمند PC جای کار دارد. افت فریم در هنگام باس‌فایت‌های شلوغ که افکت‌های بصری زیادی دارند، به تجربه بازی ضربه می‌زند.

صداگذاری شخصیت‌ها (به خصوص در نسخه ژاپنی) عالی است و موسیقی متن بازی که توسط گو شینا (Go Shiina) ساخته شده، همچنان یکی از نقاط قوت اصلی است. موسیقی‌های حماسی با کرال‌های سنگین که در هنگام نبرد با باس‌ها به اوج می‌رسند، آدرنالین خونتان را به سقف می‌چسبانند.

چرا نمره ۷؟ (نقد نقاط ضعف کلیدی)

شاید بپرسید با این همه تعریف، چرا نمره بازی ۷ است؟

1. عدم نوآوری جسورانه: بازی بیش از حد به فرمول نسخه اول وفادار مانده است. در حالی که رقبا در حال جابه‌جا کردن مرزهای سبک سولزلایک هستند، Code Vein II ترجیح داده در منطقه امن خود بماند.

2. بالانس نبودن سختی: نوسان سختی در بازی سرگیجه‌آور است. برخی باس‌ها به قدری ساده هستند که در اولین تلاش شکست می‌خورند و برخی دیگر دارای حملاتی هستند که عملاً راه فراری ندارند (One-shot attacks)، مگر اینکه بیلد خاصی داشته باشید.

3. سیستم آنلاین ضعیف: بخش کو-آپ آنلاین همچنان با تاخیر (Lag) و مشکلات اتصال دست‌وپنجه نرم می‌کند که برای بازی‌ای که روی همکاری تاکید دارد، یک امتیاز منفی بزرگ است.

4. کشش بیش از حد داستان: بازی حدود ۱۰ تا ۱۵ ساعت بیش از حد طولانی است. مراحلی در اواسط بازی وجود دارند که عملاً محتوای «پرکننده» (Filler) هستند و فقط زمان بازی را بدون اضافه کردن ارزش داستانی زیاد می‌کنند.

جمع‌بندی نهایی

Code Vein II بازی بدی نیست؛ اتفاقاً برای طرفداران سبک انیمه و سولزلایک، تجربه‌ای لذت‌بخش و سرگرم‌کننده است. این بازی در شخصی‌سازی و سیستم کلاس‌بندی می‌درخشد و مبارزات راضی‌کننده‌ای دارد. اما مشکل اینجاست که بازی نمی‌تواند از سطح یک «دنباله استاندارد» فراتر برود. اگر به دنبال یک انقلاب در سبک خود هستید، ناامید خواهید شد، اما اگر دلتنگ اتمسفر نسخه اول و همراهان وفادارتان هستید، این بازی می‌تواند ۳۰ تا ۴۰ ساعت شما را سرگرم کند.

+ سیستم شخصی‌سازی بی‌رقیب و خیره‌کننده
+ تکامل سیستم Blood Code و آزادی عمل در ساخت بیلد
+ موسیقی متن شاهکار از گو شینا
+ طراحی محیط‌های متنوع‌تر و زیباتر نسبت به نسخه قبل
+ بهبود هوش مصنوعی همراهان و سیستم مبارزات تیمی

- نوسان شدید در درجه سختی و بالانس نبودن باس‌فایت‌ها
- مشکلات فنی و افت فریم در صحنه‌های شلوغ
- روایت داستانی کش‌دار و پر از دیالوگ‌های کلیشه‌ای
- عدم وجود نوآوری قابل توجه در فرمول اصلی بازی
- مشکلات زیرساختی در بخش آنلاین



امتیاز بازی : 7 [خوب ]

تجربه یک بازی «خوب» حداقل انتظاری است که باید از یک بازی داشته باشیم، غیر از این است؟ دلایل مختلفی برای گرفتن این امتیاز وجود دارد. ممکن است بازی هیچگونه ایده تازه‌ای نداشته و تنها ایده‌های دیگر بازی‌ها را، هرچند خوب، باز استفاده می‌کند، گیم‌پلی تکراری و یا مشکلات فنی نیز می‌تواند از گونه مشکلاتی انگشت شماری باشد که این بازی با آن سر و کله می‌زند با این وجود بازی مخاطب خاص خود را خواهد داشت و در گوشه کنار دنیای خود چیز جذابی برای عرضه دارد/ به‌‌صورت کلی تجربه آن مفرح است.

خوب