آیس-پیک لاج (Ice-Pick Lodge) همیشه استودیویی بوده که با تعریفهای معمول «بازی ویدیویی» سر جنگ داشته است. اگر Pathologic 2 شبیهساز «رنج کشیدن و گرسنگی در گلولای» بود، Pathologic 3 شبیهساز «مسئولیت سنگین و غرور یک پزشک» است. این بار ما در نقش دانییل دانکوفسکی (Daniil Dankovsky)، ملقب به «بچلر» (The Bachelor)، به شهر گورخون (Town-on-Gorkhon) بازگشتهایم. اما فریب شماره ۳ را نخورید؛ این بازی صرفاً ادامهای بر داستان قبلی نیست، بلکه یک بازنگری کامل، فلسفی و مکانیکی بر وقایع همان ۱۲ روز جهنمی است، اما این بار از زاویهی دیدی که همه چیز را تغییر میدهد: علم، منطق و البته، سفر در زمان.
در این نقد و بررسی نگاهی میاندازیم به جدیدترین اثر این استودیوی روسی تا ببینیم آیا حذف مکانیکهای بقای معروف سری، روح بازی را خدشهدار کرده یا آن را به کمال رسانده است.
بازگشت آقای دکتر مغرور
داستان بازی همان اتمسفر خفقانآور همیشگی را دارد، اما لنز دوربین عوض شده است. شما دیگر آرتمی بوراخ (Haruspex)، جراح بومی که با سنتها و دل و روده سروکار داشت، نیستید. شما دانییل دانکوفسکی هستید؛ یک روشنفکر از پایتخت، مردی که معتقد است مرگ یک بیماری است و میتوان آن را درمان کرد. دانکوفسکی با کت چرمی بلند و نگاهی از بالا به پایین وارد شهر میشود تا راز جاودانگی را کشف کند، اما با شهری روبرو میشود که طاعون «شن» (Sand Pest) آن را میبلعد.
تفاوت بزرگ داستانی در Pathologic 3 در نحوه تعامل شما با دنیاست. دیالوگها تیز، فلسفی و پر از کنایههای علمی هستند. دانکوفسکی برخلاف آرتمی، دنیا را جادویی نمیبیند؛ او همه چیز را یک پازل منطقی میبیند که باید حل شود. نویسندگی بازی همچنان در اوج است و حس «غریبهای در میان دیوانگان» به بهترین شکل منتقل میشود.
مکانیکهای جدید: خداحافظ نان، سلام مرفین
بزرگترین شوک برای طرفداران قدیمی، حذف نوارهای گرسنگی و تشنگی است. بله، درست خواندید. دانکوفسکی یک نجیبزاده است؛ او نگران پیدا کردن یک تکه نان خشک در سطل زباله نیست. در عوض، بازی سیستم جدیدی به نام «مدیریت روان» (Apathy vs. Mania) را معرفی کرده است.
شما باید تعادل را بین «شیدایی» (Mania) و «بیتفاوتی» (Apathy) حفظ کنید. انجام کارهای هیجانانگیز، درگیریها و کشفیات علمی نوار شیدایی را پر میکند که سرعت شما را بالا میبرد اما دقتتان را کم میکند. در مقابل، شکستها و دیدن فجایع شهر، شما را به سمت بیتفاوتی میبرد که در نهایت میتواند منجر به تسلیم شدن دانکوفسکی (و پایان بازی) شود. این سیستم به مراتب هوشمندانهتر از پر کردن شکم است و استرس متفاوتی را به بازیکن تحمیل میکند: استرس حفظ عقلانیت در دنیایی دیوانه.
دکتر هاوس در آخرالزمان
گیمپلی اصلی Pathologic 3 حول محور «تشخیص» (Diagnosis) میچرخد. این بخش شاید جذابترین مکانیک جدید بازی باشد. شما دیگر فقط شربتهای گیاهی نمیسازید؛ شما باید واقعاً طبابت کنید. با استفاده از میکروسکوپ، معاینه فیزیکی بیماران و حتی جستجو در خانه آنها برای یافتن سرنخهای محیطی، باید بیماری را تشخیص دهید.
آیا بیمار واقعاً طاعون دارد یا فقط مسموم شده است؟ آیا او در مورد علائمش دروغ میگوید؟ بازی شما را مجبور میکند مثل یک کارآگاه جنایی-پزشکی رفتار کنید. هر تشخیص اشتباه نه تنها داروی ارزشمند شما را هدر میدهد، بلکه باعث مرگ یک انسان میشود. این مکانیک حس قدرت و در عین حال ناتوانی علم در برابر بلایای طبیعی را به زیبایی منتقل میکند.
زمان، خمیرمایه دستان شما
اما برگ برنده اصلی بازی، مکانیک سفر در زمان است. دانکوفسکی توانایی دستکاری زمان را دارد (یا حداقل بازی این توهم را به او میدهد). شما میتوانید روزها را به عقب برگردانید تا اشتباهات خود را جبران کنید. مریضی مرد؟ به صبح همان روز برگردید و تشخیص بهتری بدهید.
این مکانیک شاید روی کاغذ بازی را آسان کند، اما در عمل آن را به یک کابوس وسواسگونه تبدیل کرده است. حالا که میدانید میتوانید همه را نجات دهید، هر مرگی بار سنگینتری روی دوشتان میگذارد. بازی با هوشمندی از این مکانیک استفاده میکند تا به شما بفهماند حتی با داشتن قدرت کنترل زمان، باز هم نمیتوانید خدای کاملی باشید.
گرافیک و صداگذاری: رقص سایهها
از نظر بصری، Pathologic 3 قدمی رو به جلو است. اتمسفر مه گرفته و معماری عجیب شهر گورخون با جزئیات بیشتری رندر شدهاند. طراحی داخلی خانهها تنوع بیشتری پیدا کرده که برای مکانیک جستجوی محیطی ضروری بود. موسیقی و صداگذاری نیز همچنان مو را به تن سیخ میکند؛ ترکیبی از سکوتهای سنگین و افکتهای صوتی صنعتی که حس غربت دانکوفسکی را تشدید میکند. البته بازی هنوز از مشکلات فنی و افت فریم در برخی مناطق شلوغ رنج میبرد که انگار امضای کار آیس-پیک لاج شده است.
جمعبندی
بازی Pathologic 3 یک دنباله امن نیست؛ یک بازتعریف جسورانه است. با حذف مکانیکهای بقای سنتی و جایگزینی آنها با سیستمهای روانی و پزشکی پیچیده، بازی تمرکز را از «زنده ماندن» به «درک کردن» تغییر داده است. این بازی شاید برای کسانی که عاشق جمع کردن غذا بودند عجیب باشد، اما برای کسانی که شیفته داستان و اتمسفر این سری هستند، یک شاهکار تمامعیار است. دانکوفسکی مغرور، شکستخورده و مصمم، یکی از بهترین پروتاگونیستهای تاریخ بازیهای ویدیویی است و همراهی او در این رقص مرگ، تجربهای است که نباید از دست داد.
بازی Pathologic 3 یک دنباله امن نیست؛ یک بازتعریف جسورانه است. با حذف مکانیکهای بقای سنتی و جایگزینی آنها با سیستمهای روانی و پزشکی پیچیده، بازی تمرکز را از «زنده ماندن» به «درک کردن» تغییر داده است. این بازی شاید برای کسانی که عاشق جمع کردن غذا بودند عجیب باشد، اما برای کسانی که شیفته داستان و اتمسفر این سری هستند، یک شاهکار تمامعیار است. دانکوفسکی مغرور، شکستخورده و مصمم، یکی از بهترین پروتاگونیستهای تاریخ بازیهای ویدیویی است و همراهی او در این رقص مرگ، تجربهای است که نباید از دست داد.
+ مکانیک جدید و جذاب تشخیص پزشکی (Diagnosis)
+ سیستم مدیریت روان (Mania/Apathy) که جایگزین مناسبی برای بقای فیزیکی است
+ مکانیک سفر در زمان که لایههای جدیدی به گیمپلی و روایت اضافه میکند
+ اتمسفر صوتی و بصری گیرا
- پیادهرویهای طولانی بین مناطق که گاهی خستهکننده میشود
