بررسی بازی FBC: Firebreak

در دنیای بازی‌های رمدی (Remedy)، ما همیشه عادت کرده‌ایم که «خاص» باشیم. یا نویسنده‌ای بودیم که واقعیت را بازنویسی می‌کرد، یا مدیری که سلاحی زنده در دست داشت. اما FBC: Firebreak این فانتزی قدرت را دور می‌ریزد. اینجا خبری از جسی فیدن (Jesse Faden) با آن قدرت‌های خداگونه نیست. شما و دو نفر از دوستانتان، اعضای تیم Firebreak هستید؛ یگانی از جان‌گذشته (یا شاید بدشانس) که وقتی اوضاع در «خانه قدیمی» (The Oldest House) به گند کشیده می‌شود، با جارو و تفنگ فرستاده می‌شوند تا کثیف‌کاری‌های فراطبیعی را تمیز کنند.

این بازی اولین تجربه تمام‌عیار رمدی در دنیای شوترهای چندنفره (PvE) است. سوال اصلی اینجاست: آیا استودیویی که به داستان‌های پیچیده و اتمسفر سنگین تک‌نفره معروف است، می‌تواند در زمین شلوغ و پرهرج‌ومرج بازی‌های کو-آپ (Co-op) هم گل بکارد؟ پاسخ کوتاه «بله» است، اما با چند «اما» و «اگر» بزرگ.

شبیه‌ساز شغل، اما با طعم باروت

گیم‌پلی Firebreak در هسته خود یک شوتر اول‌شخص موج‌محور (Horde Shooter) است که شباهت‌هایی به Left 4 Dead یا Deep Rock Galactic دارد، اما با چاشنی عجیب‌وغریب دنیای کنترل. شما صرفاً برای کشتن دشمنان (Hiss) به مراحل فرستاده نمی‌شوید؛ شما آنجا هستید تا «کار» انجام دهید. این کارها می‌تواند تعمیر کوره‌هایی باشد که دارند منفجر می‌شوند، یا جمع‌آوری نمونه‌های قارچی که سعی دارند شما را بخورند.

حلقه گیم‌پلی (Loop) بازی ساده اما درگیرکننده است: وارد منطقه شوید، اهداف را زیر فشار حملات دشمن تکمیل کنید و در نهایت زنده خارج شوید. چیزی که این روند تکراری را جذاب می‌کند، «بحران‌ها» (Crises) هستند. بازی به جای کلاس‌های سنتی، از سیستم Crisis Kits استفاده می‌کند. می‌خواهید نقش پشتیبان داشته باشید؟ کیت «Splash» با پاشیدن مایعات شفابخش و تمیزکننده به داد تیم می‌رسد. دوست دارید مهندس تیم باشید؟ کیت «Fix» به شما اجازه می‌دهد تورت‌های (Turret) خودکار بسازید.

تنوع سلاح‌ها و ابزارها (Gadgets) جایی است که خلاقیت رمدی می‌درخشد. پرتاب کردن یک «باغچه کوتوله» (Garden Gnome) که رعد و برق شلیک می‌کند، یا استفاده از نارنجک‌هایی که دشمنان را در مکعب‌های ژلاتینی حبس می‌کنند، لحظات خنده‌دار و دیوانه‌واری را در میان آن همه استرس خلق می‌کند.

اتمسفر: بوروکراسی در هرج‌ومرج

طراحی محیطی بازی همچنان شاهکار است. راهروهای بتنی و خشن بروتالیستیِ اداره فدرال کنترل، این بار از زاویه دید اول‌شخص، حتی تنگ‌تر و خفه‌کننده‌تر به نظر می‌رسند. رمدی موفق شده آن حس «اداری بودن» ترسناک را حفظ کند. دشمنان شما فقط هیولا نیستند؛ آن‌ها کارمندان تسخیر شده‌ای هستند که هنوز کارت شناسایی‌شان به گردنشان آویزان است.

لحن بازی (Tone) نسبت به Control کمی شوخ‌تر و سبک‌تر است. شخصیت‌های شما قهرمان نیستند؛ آن‌ها کارگرانی هستند که از اضافه‌کاری بیزارند و دیالوگ‌هایشان پر از غر زدن‌های خنده‌دار درباره سختی کار است. این تغییر لحن ممکن است به مذاق طرفداران سرسخت و جدیِ lore بازی خوش نیاید، اما برای یک بازی کو-آپ که قرار است بارها و بارها تکرار شود، ضروری به نظر می‌رسد.

مشکلاتی که نمی‌توان نادیده گرفت

چرا نمره ۷؟ چون FBC: Firebreak با وجود تمام جذابیت‌هایش، هنوز در برخی زمینه‌ها می‌لنگد. بزرگترین مشکل بازی، تکراری شدن زودهنگام اهداف است. بعد از چند ساعت، حس می‌کنید واقعاً دارید یک «شغل» تکراری را انجام می‌دهید، نه یک بازی هیجان‌انگیز. تنوع ماموریت‌ها آنقدر که باید زیاد نیست و ساختار مراحل گاهی قابل پیش‌بینی می‌شود.

مشکل دوم، تجربه تک‌نفره (Solo) است. بازی به وضوح برای سه نفر طراحی شده و هیچ سیستم مقیاس‌پذیری (Scaling) درستی برای یک بازیکن تنها وجود ندارد. اگر دوستانتان آنلاین نیستند یا نمی‌خواهید با غریبه‌ها بازی کنید، Firebreak می‌تواند تجربه‌ای عذاب‌آور و ناعادلانه باشد. هوش مصنوعی همراهان (بات‌ها) هم تعریف چندانی ندارد و در درجات سختی بالا عملاً بی‌فایده هستند.

همچنین، محتوای هنگام عرضه (Launch Content) کمی لاغر به نظر می‌رسد. تعداد نقشه‌ها و باس‌فایت‌ها محدود است و اگر رمدی نتواند با آپدیت‌های سریع محتوای جدید تزریق کند، بازی ممکن است خیلی زود بازیکنانش را از دست بدهد.

جمع‌بندی

بازی FBC: Firebreak یک تجربه کو-آپ خوش‌ساخت و سرگرم‌کننده است که دنیای محبوب Control را از زاویه‌ای جدید و هیجان‌انگیز به تصویر می‌کشد. گان‌پلی (Gunplay) بازی راضی‌کننده است و ابزارهای عجیب‌وغریبش لبخند را به لبتان می‌آورد. اما کمبود محتوا و ساختار تکراری ماموریت‌ها باعث می‌شود که نتواند به پتانسیل کامل خود به عنوان یک شاهکار دست پیدا کند. اگر دو دوست پایه دارید که عاشق دنیای رمدی هستند، این بازی برای شماست. اما اگر به دنبال یک تجربه عمیق داستانی یا یک بازی تک‌نفره قوی هستید، بهتر است منتظر Control 2 بمانید.

+ گان‌پلی روان و حس سنگینی سلاح‌ها
+ طراحی بصری و اتمسفریک بی‌نظیر «خانه قدیمی»
+ ابزارها و گجت‌های خلاقانه و طنزآمیز (مثل کوتوله باغچه!)
+ سیستم کلاس‌بندی (Kits) که همکاری تیمی را تشویق می‌کند
+ قیمت‌گذاری مناسب نسبت به بازی‌های ۷۰ دلاری

- اهداف ماموریت‌ها به سرعت تکراری می‌شوند
- تجربه تک‌نفره (Solo) ضعیف و فاقد بالانس مناسب
- کمبود محتوا (تعداد نقشه‌ها و دشمنان) در زمان عرضه
- هوش مصنوعی ضعیف یاران در حالت آفلاین



امتیاز بازی : 7 [خوب ]

تجربه یک بازی «خوب» حداقل انتظاری است که باید از یک بازی داشته باشیم، غیر از این است؟ دلایل مختلفی برای گرفتن این امتیاز وجود دارد. ممکن است بازی هیچگونه ایده تازه‌ای نداشته و تنها ایده‌های دیگر بازی‌ها را، هرچند خوب، باز استفاده می‌کند، گیم‌پلی تکراری و یا مشکلات فنی نیز می‌تواند از گونه مشکلاتی انگشت شماری باشد که این بازی با آن سر و کله می‌زند با این وجود بازی مخاطب خاص خود را خواهد داشت و در گوشه کنار دنیای خود چیز جذابی برای عرضه دارد/ به‌‌صورت کلی تجربه آن مفرح است.

خوب