بیشتر ما محیط‌های اداری را با سکوت، صدای یکنواخت کیبوردها، بوی قهوه‌ی کهنه و پرینترهایی که همیشه در حساس‌ترین لحظات خراب می‌شوند می‌شناسیم. اما استودیوی سازنده‌ی Last Man Sitting تصمیم گرفته این کابوسِ روزمره‌ی شرکت‌های بزرگ را بردارد، آن را به یک جنونِ فیزیک‌محورِ محض تبدیل کند و اسلحه دست شما بدهد تا در حالی که روی صندلی چرخ‌دارِ اداری خود نشسته‌اید، به جنگ لوازم اداریِ شورشی بروید. نتیجه، یک اثر اکشن روگلایتِ فوق‌العاده سرگرم‌کننده و مضحک است که تجربه‌ی بوروکراسی را برای همیشه در ذهن شما دگرگون می‌کند.
شلیک با اعمالِ شاقه؛ جادوی حرکت روی چرخ‌های گردان
هسته‌ی اصلی و بی‌نظیر گیم‌پلی بازی روی یک محدودیت حرکتیِ به شدت خنده‌دار بنا شده است: شما حق ندارید از روی صندلی چرخ‌دارِ خود بلند شوید! در این بازی، خبری از دویدن یا راه‌رفتن‌های سنتی نیست؛ شما باید با استفاده از لگد (Recoil) سلاح‌های خود یا مکانیک‌های رانشگر، صندلی‌تان را در محیط‌های اداری به حرکت درآورید.
این شیوه‌ی حرکت فیزیک‌محور، لایه‌ای از آشوب و مهارت را به بازی اضافه می‌کند که یادآور بازی‌های مستقل و اکشنِ سریعی مثل Megabonk است. چرخیدنِ ۳۶۰ درجه و شلیک‌های بدون نشانه‌گیری (360 No-scoping) به سمت یک دستگاه کپی شورشی، در حالی که صندلی‌تان با سرعت روی کفپوش پارکت سالن سُر می‌خورد، حسی از یک اکشنِ ناب و بی‌پایان را خلق می‌کند که کنترل کردن آن در ابتدا سخت، اما به مرور زمان فوق‌العاده لذت‌بخش و پاداش‌دهنده می‌شود.
قیامِ پرینترها؛ چرخه‌ی روگلایت و جنونِ چهارنفره
دشمنان شما در بازی، لوازم اداری جاندار و خبیثی هستند که کمر به قتل شما بسته‌اند؛ از دستگاه‌های آب‌سردکن که به سمت‌تان قالب‌های یخ شلیک می‌کنند تا پرینترهایی که کاغذهای برنده پرتاب می‌کنند و مانیتورهایی که منفجر می‌شوند. چرخه‌ی روگلایت بازی به خوبی طراحی شده است؛ با نابود کردن هر موج از این وسایلِ سرکش، شما سطح (Level) خود را ارتقا می‌دهید و می‌توانید از میان گزینه‌های تصادفی، آپگریدها و پرک‌های دیوانه‌واری را باز کنید. این ارتقاها شامل سلاح‌های گرمِ سنگین‌تر، شاتگان‌های ویرانگر، اره‌های برقی برای تکه‌تکه کردن وسایل در نمای نزدیک و حتی صندلی‌های ارتقایافته با نیتروژن هستند.
اگرچه بازی در حالت تک‌نفره جذاب است، اما اوج پتانسیل و جنونِ Last Man Sitting در بخش همکاری تیمی تا ۴ نفر (4-Player Co-op) شکوفا می‌شود. همراه شدن با سه نفر از دوستانتان در یک اتاق کنفرانس کوچک، در حالی که همگی روی صندلی چرخ‌دار در حال شلیک، برخورد به دیوارهای شیشه‌ای و پرتاب کردن یکدیگر به این‌سو و آن‌سو هستید، این اثر را به یکی از بهترین و پرهرج‌ومرج‌ترین بازی‌های پارتی (Party Games) چند سال اخیر تبدیل می‌کند.
بافت‌های اداری و گره‌های کور فیزیک
از نظر ملوین و بصری، بازی آرت‌استایلِ نیمه‌واقع‌گرایانه و جذابی دارد که تخریب‌پذیری محیطی فوق‌العاده‌ای به آن تزریق شده است. تماشای خرد شدن میزها، پرواز برگه های اداری در هوا و انفجار دستگاه‌های کپی به لطف جلوه‌های صوتیِ سنگین و افکت‌های پارتیکل، حس قدرت سلاح‌ها را به خوبی منتقل می‌کند.
با این حال، بازی به دلیل ماهیتِ شدیداً فیزیک‌محورش گاهی اوقات باگ‌های عجیبی رو می‌کند. در لحظات شلوغ مسابقات، صندلی شما ممکن است به دلیل برخورد با یک شیء ریز در محیط (مثل یک سطل زباله یا پایه‌ی صندلی دیگر) دچار باگ‌های حرکتی شود، دور خود بچرخد یا در گوشه‌ای از دیوار گیر کند که این موضوع در موج‌های بالایی دشمنان می‌تواند به قیمت باخت شما تمام شود. همچنین، اگر بازی را تماماً به صورت انفرادی انجام دهید، پس از چند ساعت روندِ تکراری و گرایندِ مراحل برای باز کردن ارتقاهای نهایی کمی فرسایشی به نظر می‌رسد.
نتیجه‌گیری نهایی
بازی Last Man Sitting یک نامه‌ی عاشقانه به بازی‌های آرکیدِ سریع و فیزیک‌محور است که با دستمایه قرار دادن اتمسفر کسل‌کننده‌ی محیط‌های اداری، یکی از شاداب‌ترین و مفرح‌ترین اکشن‌های سال را خلق کرده است. بازی با وجود برخی مشکلات جزیی در فیزیک و تکراری شدن چرخه‌ی انفرادی، به لطف سیستم حرکتِ خلاقانه روی صندلی، سلاح‌های متنوع و بخش کوآپ بی‌نظیرش، یک تجربه‌ی بسیار محترم و خنده‌دار است که ارزش وقت شما را کاملاً دارد.
بازی Last Man Sitting یک نامه‌ی عاشقانه به بازی‌های آرکیدِ سریع و فیزیک‌محور است که با دستمایه قرار دادن اتمسفر کسل‌کننده‌ی محیط‌های اداری، یکی از شاداب‌ترین و مفرح‌ترین اکشن‌های سال را خلق کرده است. بازی با وجود برخی مشکلات جزیی در فیزیک و تکراری شدن چرخه‌ی انفرادی، به لطف سیستم حرکتِ خلاقانه روی صندلی، سلاح‌های متنوع و بخش کوآپ بی‌نظیرش، یک تجربه‌ی بسیار محترم و خنده‌دار است که ارزش وقت شما را کاملاً دارد.
بخش کوآپ چهارنفره‌ی به شدت پرهرج‌ومرج، جذاب و مناسب برای بازی‌های دسته‌جمعی.
تنوع بالای ارتقاها، سلاح‌ها و دشمنان عجیب (لوازم اداری جاندار).
سیستم تخریب‌پذیری محیطی بسیار لذت‌بخش و پاداش‌دهنده.
افت جذابیت بازی و حس گرایند فرسایشی در صورت انجام بازی به صورت کاملاً تک‌نفره.
