پیش از آنکه استودیوی فرام‌سافتور (FromSoftware) با بازی‌های Demon’s Souls و Dark Souls دنیای بازی‌های ویدیویی را تسخیر کند، نام خود را با سری بازی‌های به شدت تاریک، سخت و اتمسفریک King’s Field بر سر زبان‌ها انداخته بود. بازی‌هایی در سبک نقش‌آفرینی اول‌شخص که با ریتم کُند، محیط‌های هزارتو و حس انزوای مطلق، تجربه‌ای منحصر‌به‌فرد را ارائه می‌دادند. در سال‌های اخیر، بازیسازان مستقل متعددی سعی کرده‌اند آن حس و حال کلاسیک را زنده کنند، اما معدود عناوینی توانسته‌اند روح واقعی آن دوران را درک کنند. بازی Verho: Curse of Faces دقیقاً یکی از همین جواهرات کمیاب است.
این اثر که خود را یک نقش‌آفرینی تاریک (Dark RPG) در امتداد سنت‌های King’s Field معرفی می‌کند، شما را به دنیایی میبرد که در آن نگاه کردن به چهره‌ی دیگران می‌تواند به قیمت جانتان تمام شود. در وب‌سایت پیکسل آرتس، ما همیشه از بازی‌هایی که جرئت می‌کنند برخلاف جریان پرسرعت بازی‌های مدرن شنا کنند و تجربه‌ای عمیق، کند و متفکرانه ارائه دهند، استقبال می‌کنیم. Verho اثری است که نیازی به گرافیک‌های پرزرق‌وبرق ندارد، بلکه با تکیه بر جهان‌سازیِ مورمورکننده و گیم‌پلیِ کلاسیک خود، شما را در یک کابوسِ فانتزی غرق می‌کند. در ادامه به واکاوی این سفر تاریک به سرزمین یاریو خواهیم پرداخت.
داستان و جهان‌سازی؛ وحشت در عصر تنهایی
روایت بازی Verho یکی از جذاب‌ترین و بکرترین ایده‌های داستانی در بازی‌های نقش‌آفرینی مستقل امسال را دارد. داستان پس از یک رویداد فاجعه‌بار به نام «عصر تنهایی» (Era of Solitude) روایت می‌شود. جهان درگیر یک بلای هولناک و مرموز به نام «نفرین چهره‌ها» (Curse of Faces) شده است. در این دنیای ویران‌شده، نقاب‌ها تنها خط دفاعی بشریت در برابر این نفرین هستند. پوشیدن نقاب دیگر یک انتخاب تزئینی نیست، بلکه شرط اصلی بقاست.
شما به عنوان یک مسافر بی‌نام، قدم به سرزمین نفرین‌شده‌ی «یاریو» (Yariv) می‌گذارید تا منشأ این طاعون وحشتناک را پیدا کرده و با خطرات آن روبرو شوید. سازندگان به جای استفاده از کات‌سین‌های طولانی یا دیالوگ‌های خسته‌کننده، داستان را از طریق محیط، یادداشت‌های پراکنده و طراحی بصریِ مورمورکننده‌ی دشمنان و NPCها روایت می‌کنند. اتمسفر بازی به شدت سنگین و خفقان‌آور است. حس بی‌اعتمادی به افرادی که صورت خود را پشت نقاب‌های عجیب پنهان کرده‌اند، لایه‌ای از وحشت روان‌شناختی (Psychological Horror) را به این فانتزی تاریک تزریق کرده است.
گیم‌پلی و مبارزات؛ آهسته، روش‌مند و بی‌رحم
اگر به دنبال اکشن‌های سریع و کمبوهای پرزرق‌وبرق هستید، Verho به سرعت شما را مجازات خواهد کرد! هسته اصلی گیم‌پلی کاملاً وفادار به سری King’s Field طراحی شده است. مبارزات اول‌شخص در این بازی نیازمند صبر، فاصله‌سنجی دقیق و مدیریت منابع (به‌ویژه نوار استقامت) است. هر ضربه‌ی شمشیر یا پرتاب جادو دارای وزن و انیمیشنی نسبتاً طولانی است که شما را وادار می‌کند پیش از حمله، حرکات دشمن را به دقت آنالیز کنید.
گشت‌وگذار (Exploration) در سرزمین یاریو، ستون فقراتِ تجربه‌ی بازی است. در اینجا خبری از قطب‌نماهای جادویی، نشانگرهای روی نقشه یا سیستم‌های راهنمای مدرن نیست. شما باید مسیر خود را در میان غارهای تاریک، قلعه‌های متروکه و جنگل‌های مه‌آلود پیدا کنید. طراحی مراحل (Level Design) به صورت هزارتوهای پیچیده و به هم‌پیوسته انجام شده است که کشف میان‌برها (Shortcuts) و پیدا کردن اتاق‌های مخفی در آن‌ها، حس رضایت شگفت‌انگیزی به بازیکن می‌دهد. احساس خطر دائمی در این محیط‌های ناشناخته، باعث می‌شود تا برای برداشتن هر قدم به جلو، با احتیاط کامل عمل کنید.
نقش‌آفرینی و پیشرفت؛ بیلد خود را در تاریکی بسازید
با وجود ظاهر مینیمال و کلاسیک، Verho دارای سیستم نقش‌آفرینی (RPG) عمیقی است. شما می‌توانید با جمع‌آوری ارواح یا امتیازات تجربه، ویژگی‌های شخصیتی خود را ارتقا دهید و بین سبک‌های مختلف مبارزه (استفاده از سلاح‌های سنگین، شمشیر و سپر، یا جادو) یکی را انتخاب کنید. تنوع سلاح‌ها، زره‌ها و به خصوص نقاب‌هایی که هر کدام ویژگی‌های دفاعی و رازهای خاص خود را دارند، ارزش کاوش در محیط را دوچندان کرده است. انتخاب نقابِ مناسب در برابر دشمنانِ خاص، لایه‌ای از استراتژی را به سیستم دفاعی بازی اضافه می‌کند.
گرافیک و صداگذاری؛ زیبایی‌شناسی رترو و سکوت‌های مرگبار
از منظر بصری، بازی تعمداً از یک استایل گرافیکی رترو (Low-poly) و پیکسلی الهام گرفته از بازی‌های کنسول پلی‌استیشن ۱ استفاده می‌کند. این تصمیم هنری نه تنها به دلیل محدودیت بودجه، بلکه برای خلق همان حس نوستالژیک و وهم‌آلودِ بازی‌های کلاسیک بوده است. محیط‌های تاریک با نورپردازی‌های محدود، حس گم‌گشتگی را به کمال می‌رسانند.
طراحی صدا در Verho یک شاهکار در سبک امبینت (Ambient) است. در بیشتر مواقع، تنها صدای قدم‌های شما و پژواک آن‌ها در دالان‌های تاریک به گوش می‌رسد. این سکوت سنگین باعث می‌شود تا صدای نفس‌‌نفس زدن یک دشمن پنهان یا کشیده شدن شمشیر روی زمین، مو بر تن شما سیخ کند. موسیقی متن بازی تنها در لحظات کلیدی یا باس‌فایت‌ها اوج می‌گیرد و در باقی موارد، به فضاسازی انزوای مطلق کمک می‌کند.
نتیجه‌گیری نهایی
بازی Verho: Curse of Faces یک نامه‌ی عاشقانه‌ی تاریک و بی‌نقص به دوران طلایی بازی‌های نقش‌آفرینی اول‌شخص است. استودیوی سازنده با درک عمیق از چیزهایی که سری King’s Field را به آثاری کالت (Cult) تبدیل کرده بود، موفق شده تا آن تجربه را با جهان‌سازیِ بکرِ خود (ایده‌ی نفرین چهره‌ها و نقاب‌ها) ارتقا دهد. اگرچه ریتم کُندِ مبارزات و فقدان راهنماهای مدرن ممکن است برای گیمرهای کم‌حوصله‌ی امروزی دافعه ایجاد کند، اما برای کسانی که شیفته‌ی گشت‌وگذار در محیط‌های ناشناخته، کشف رازهای باستانی و غرق شدن در اتمسفری سنگین و خفقان‌آور هستند، Verho یکی از درخشان‌ترین و اعتیادآورترین تجربیات سال است. سرزمین یاریو هیچ رحمی به شما نخواهد کرد، اما اگر شجاعت پوشیدن نقاب را دارید، سفری فراموش‌نشدنی در انتظار شماست.
